همچین روزایی بود که داشت برف میبارید
مراجعه شود به لینک زیر :

http://s-asal-m.blogfa.com/post-36.aspx

چه قدر بدبختی کشیدم پارسال سر این برف و سرما

امتحانام داره شروع میشه
باید سعی کنم بین نفر اول تا سوم کلاس بشم اگه ترم بعد هم باز نفر اول تا سوم بشم
سال دیگه واسه المپیاد انتخاب میشم

برام دعا کنید

روحش شاد

برای شادی روحش صلوات

منم اولین عملم با موفقیت انجام شد اینم تقدیم به دکتر خوبم آقای کلانتر:

دستانت آنقدر کبوتر دارند که لباست سپید باشد
با آنکه آسمانی
نفست را
نماز میگذارند فرشتگان
شفادان!
به مسیح میمانی


دومین عملم ۲۴ خرداد سال آیندست

 
                        تولدت مبارک

نگاهت که بر نگاهم لغزید رنگ غربت داشت

و گامهایت که همسویم نبودند آهنگ رفتن

و من بی تاب ماندن

  و رفتی

آن کاسه ی آب بر طاقچه ماند

آنقدر محو رفتنت بودم

و آنقدر بی تاب نگاهت

                        -که شاید برگردد-

که از یاد بردم بر جای پایت آب بریزم

                                             که برگردی

فقط اشک شور ریختم بر آن جای پا

می دانم

      می دانم آمدنی از آن نمی روید

چندیست تمرین می کنم

من می توانم ! می شود !

آرام تلقین می کنم

حالم ، نه ، اصلا خوب نیست ....

تا بعد، بهتر می شود ....

فکری برای این دلِ آرام غمگین می کنم

من می پذیرم رفته ای

و بر نمی گردی همین !

خود را برای درک این ، صد بار تحسین می کنم

کم کم ز یادم می روی

این روزگار و رسم اوست !

این جمله را با تلخی اش ، صد بار تضمین میکنم

جاده اسم تو و فریاد میزنه
دل من بسوی تو پر میزنه
ای تموم خاطرات هستی ام
قلبمو یاد تو خنجرمیزنه........

ای وای بر اسیری کز یاد رفته باشد
در دام مانده باشد صیاد رفته باشد

دیشب صدای تیشه از بیستون نیامد
گویا به خواب شیرین فرهاد رفته باشد

همیشه از فاصله می ترسیم

همیشه از فاصله گله داریم

یادمان رفته در سرمشقهای کودکی 

برای فهم لغات و ترکیبهای تازه  

همیشه کمی خط فاصله لازم بود ..........

میدانم !

"حالا سالهاست که دیگر هیچ نامه ای به مقصد نمی رسد"

حالا بعد از آن همه سال ، آن همه دوری، آن همه صبوری...
حرف از دوری دوباره میزنی؟
امروز 

من دیدم از همان سر صبح آسوده هی بوی بال کبوتران تازه و نای نعناع نورسیده می آید!  
پس بگو قرار بود که تو بیایی و من نمیدانستم !

ای دردت به جان بی قرار پر گریه ام! پس این همه ساعت ودقیقه پرگریه ام کجا بودی؟

حالا که آمدی،
حرف ما بسیار ،
وقت ما اندک ،
آسمان هم که بارانی است...

به خدا وقت صحبت از رفتن دوباره و دوری از دیدگان دریا نیست !
سربه سرم می گذاری هان؟ میدانم که میمانی
پس لااقل باران را بهانه کن! دارد باران می آید...

مگر می شود نیامده باز به جانب آن همه بی نشانی دریا برگردی؟
پس تکلیف طاقت این همه علاقه چه می شود؟

تو که تا ساعت این صحبت ناتمام ، تمامم نمی کنی هان؟

باشد! باشد گریه نمی کنم... گاهی اوقات هر کسی حتی از احتمال شوقی شبیه همین حالای من هم به گریه می افتد!
چه عیبی دارد ؟ اصلا چه فرقی دارد؟ هنوز باد می آید ، باران می آید

"هنوز هم میدانم که هیچ نامه ای به مقصد نمی رسد"

حالا کم نیستند اهل هوای علاقه و احتمال که فرق میان فاصله را تا گفتگوی گریه می فهمند...
فقط وقتشان اندک و حرفشان بسیار و... آسمان هم که بارانی است

همه نشان تو را در این نشانی از من میپرسند

یادت هست؟ قول دادی!!همیشه عاشقم بمانی قول دادی !!

هنوز هم یک دیدار ساده می تواند سرآغاز پرسه ی غریب در کوچه باغ بارانی باشد!

راستی تمام این دقیقه ها یکی از من همیشه سراغ تورا می گرفت!  تو نشانی من بودی و من نشانی تو! گفتی صبر کن و تمام صبوری ها را در این دقیقه ها من گریسته ام!

حالا بیا برویم. برویم پای هر پنجره روی هر دیوارو بر سنگ هر دامنه خطی از خواب دوستت دارم تنهایی را برای مردمان ساده بنویسیم...مردمان ساده ی بی نصیب من هوای تازه می خواهند،ترانه ی روشن ،تبسم بی سبب و اندکی حقیقت نزدیک به زندگی...

آخرین روز خسته، همان خداحافظ آخری ، یادت هست؟
که تو ناگهان چیزی گفتی! گفتی انگار همان بهتر که راز ما در پچ پچ محرمانه ی روزگار ناپیدا بماند!
گفتی انگار حرف ما بسیار ، وقت ما اندک و آسمان هم که بارانی است!

راستی هیچ میدانی که من درغیبت پرسوال تو چقدر ترانه سرودم؟
چقدر ستاره نشاندم؟
چقدر نامه نوشتم که حتی یکی خط ساده هم به مقصد نرسید؟!
رسید اما وقتی که دیگرهیچ کس در خاموشی خانه خواب بازآمدن مسافر خویش را نمی دید!

در غیبت پر سوال تو.آشنایان تو را زا من سوال میکنند

در غیبت پر سوال تو عقربه های بی بازگشت هیچ ساعتی به ساعت و هفت و هشت پسین شب نرسید!

حالا که آمدی، آمدی ! پس این همه حرف نا منتظر و صحبت از رفتن بی مجال چرا؟
پس چه طور در حرف و حدیث مبهم بی فردا گمت کردم؟ مگر ما کجای این بادیه ی بی نشان به دنیا آمدیم؟

ما هم زیر همین آسمان صبور مردمان را دوست میداریم! 
حالا بیا به بهانه ای تمام شب مغموم گریه را از آواز نور و تبسم ستاره روشن کنیم!  

من به تو از خواب های آینه اطمینان دادم!
سرانجام یکی از همین روزها تمام قاصدک های خیس پژمرده از خواب خوارزار به جانب بی بند آفتاب آسمان برمی گردند..

 زودتر برگرد .

قصه دیگر نازیدن زلیخا را تاب نیاورد و گفت: بس است زلیخا ! بس
است .از قصه پایین بیا ، که این قصه اگر زیباست ، نه به خاطر تو ، که
زیبایی همه از یوسف است .

زلیخا گفت: من عاشقم و عشق رنگ و بوی هر قصه ای است . عمریست که
نامم را در حلقه عاشقان برده اند.

قصه گفت : نامت را به خطا برده اند ، که تو عشق نمی دانی.
تو همانی که بر عشق چنگ انداختی . تو آنی که پیرهن عاشقی را به نامردی
دریدی. تو آمدی و قصه ، بوی خیانت گرفت . بوی خدعه و نیرنگ. از قصه ام
بیرون برو تا یوسف بماند و راستی
و زلیخا از قصه بیرون رفت .

خدا گفت: زلیخا برگرد که قصه جهان ، قصه پر زلیخاست و هر روز هزارها
پیرهن پاره می شود از پشت . اما زلیخایی باید، تا یوسف ، زندان را بر او برگزیند.و
قصه را و یوسف را ، زیبایی همه این بود.
زلیخا برگرد!

آن پرنده را ولي چطور
مي‌شود به ماهي‌اش رساند؟
خطبه ی عروسيِ
اين دو عاشق عجيب را چطور
مي‌شود ميان ابر و آب خواند؟
هيچ‌كس
تاكنون
سفره‌اي براي عقد ماهي و پرنده‌اي نچيده است
هيچ‌كس پرنده ماهي ای نديده است.

يك شبي ولي
مطمئنم عشق بال مي شود
راهيِ
جاده‌هاي روشن خيال مي‌شود
ماهي‌اي
مي‌پرد به سمت آسمان
يك شبي
مطمئنم عشق باله مي‌شود
راه هاي دور
مثل كاغذي
مچاله مي‌شود
و پرنده‌اي شناكنان
مي‌رود به قعر آب‌هاي بيكران
بعد از آن
روي نقشه‌هاي عاشقي
سرزمين تازه‌اي
آفريده مي‌شود
و پرنده ماهي‌اي
بال و پر زنان، شناكنان
هم در آب و هم در آسمان
ديده مي‌شود

این شعر رو خیلی دوست دارم تقدیمش میکنم به صفیه جونم

دوستت دارم صفیه تا همیشه

دور قلب من كشيده اند
يك رديف سيم خاردار
پس تو احتياط كن
جلو نيا برو كنار!

توي اين جهان گنده‎ ، هيچ كس
با دلم رفيق نيست
فكر مي كني چاره ي دلي كه
جوجه تيغيست، چيست؟

مثل يك گلوله جمع مي شود
جوجه تيغيه دلم
نيش مي زند به روح نازكم
تيغ هاي تيز مشكلم

راستي تو جوجه تيغيه دل مرا
توي قلب خود راه مي دهي؟
او گرسنه است و گمشده
تو به او پناه مي دهي؟

باورت نمي شود ولي
جوجه تيغيه دلم
زود رام مي شود
تو فقط سلام كن

تيغ هاي تند و تيز او
با سلام تو
تمام مي شود.

 لحظۀ زيبايي........

 که تو من را به فراسوي نگاهت بردي

ودر آن لحظه ي روييدن عشق ........

من فقط غرق در آهنگ صدايت بودم

ولي افسوس که بردي از ياد

 قلب تنها و ترک خورده ي من را که فقط مال تو بود......